Monique Zandkuijl-de Jong (56 jaar) woont in Sittard en is sinds 2013 frontvrouw van de stichting Éngele van Zitterd-Gelaen. Deze lokaal georganiseerde stichting bestaat sinds juni 2014 en ondersteunt gezinnen die de eindjes net meer aan elkaar kunnen knopen.

Samen met Jolanda Simons opereer jij als de Éngele van Zitterd-Gelaen. Hoe ben je/zijn jullie in contact gekomen of ben je meteen vanaf het begin erbij en één van de oprichters?

In 2013 werd een Facebookpagina opgestart en begonnen we met het verstrekken van pakketten met levensmiddelen. Begin 2014 kwam Jolanda erbij, uiteindelijk zijn wij samen doorgegaan.

Wat viel je meteen op bij de start? 

We hadden meteen wel door dat er een grote hulpvraag was. De wachtlijst bij de Voedselbank was op dat moment erg lang, soms wel anderhalf jaar. Eind 2014 deelden we gemiddeld 75 pakketten per week uit en werd onze wekelijkse inloop dag druk bezocht.

Kun je wat meer vertellen over de organisatie van de stichting? Jullie praten over cliënten; is dat nader uit te leggen, hoe komen de cliënten tot bij jullie? 

Cliënten worden aangemeld door diverse instanties: gemeentelijke instanties, instanties uit de gezondheidszorg, bewindvoerders, maar soms komen ze ook uit zichzelf bij ons. Omdat ze iets over ons gehoord hebben of gelezen in de diverse social media. We noemen deze mensen cliënten omdat ze ook op deze manier aangemeld worden door instanties.

Jullie hebben een eigen Facebookpagina met méér dan 4000 volgers. Betekent dit dat jullie naamsbekendheid afdoende is? Kan iedereen van jullie doelgroep je vinden? 

We zijn heel blij met onze volgers maar dat betekent niet dat iedereen die ons nodig heeft ons kan vinden. Het kunnen vinden is één, het kunnen/durven aanmelden en de stap te nemen om hulp te vragen is toch echt nog een heel ander verhaal. Ondanks dat we die drempel zo laag mogelijk houden denken we toch dat juist door een drempel mensen missen die ons écht nodig hebben.

Hebben jullie last of voordeel van corona? Hoe gaan jullie hiermee om? Is het druk in jullie ‘woonkamer’ op de donderdag en wie is daar welkom? 

Onze woonkamer is vanwege het coronavirus gesloten omdat we hier niet de verplichte 1,5 meter afstand kunnen handhaven én we ons natuurlijk ook aanpassen aan de sluiting van de horeca. En dan hebben we nog een beperkte winkeloppervlakte. Dat betekent dat we niet iedereen tegelijk naar binnen kunnen laten. De mensen moeten buiten op hun beurt wachten en krijgen een maximale tijd toegewezen waarin ze mogen rondkijken, zodat we iedereen de kans kunnen geven. In de afgelopen weken ging dat vrij goed, de weergoden zijn ons gunstig gezind geweest maar we merken wel bij heel extreem weer of bij regen dat mensen die vatbaar zijn voor ziekten afhaken. We maken ons dus best zorgen deze wintermaanden.

Draaien jullie puur op donaties of zijn er andere inkomsten om de stichting draaiende te houden? 

Allereerst kunnen we onze cliënten bedienen door de vele donaties van bedrijven en particulieren. Levensmiddelen, kleding en huisraad krijgen we gedoneerd voor onze cliënten. Daar vullen we elke week onze winkel mee en cliënten kunnen elke inloop dag bij ons gratis winkelen. Kleding en huisraad die overblijft na onze inloopdagen bieden we aan tijdens de Sjnuffelmerten die we twee keer per maand organiseren. Iedereen is dan van harte welkom om te kopen. Het mes snijdt aan twee kanten; enerzijds kunnen we hierdoor een groot deel van onze vaste lasten bekostigen, anderzijds bereiken we hierdoor meer mensen die ons wellicht nodig hebben. Of die net niet in aanmerking komen voor onze hulp maar die we door onze kleine prijsjes wel kunnen helpen. Vóór corona werden deze markten heel druk bezocht en door de mogelijkheid van het drinken van een kop koffie en eten van een zelfgemaakt soepje door Nora uit Sittard was het altijd ook erg gezellig. De coronaregels hebben ervoor gezorgd dat het veel rustiger is geworden. 

Kleding die overblijft van onze Sjnuffelmerten wordt opgehaald door een opkoper. Hier krijgen we een bedrag per kilo voor. Corona heeft ons wat inkomsten betreft wel enorm parten gespeeld. We zijn een aantal maanden dicht moeten gaan waardoor we geen maandelijkse inkomsten hadden en de prijs die we per kilo overgebleven kleding krijgen is met meer dan 60% gedaald.

Met hoeveel vrijwilligers en bestuursleden werken jullie en hoe komen jullie aan vrijwilligers? 

Goede vrijwilligers vinden is voor elke organisatie moeilijk. Gelukkig hebben we een fijne, vrij constante groep vrijwilligers. We spreken dan over een groep van 20 tot 25 mensen die een aantal keren per week hun bijdragen leveren.

Hoe zit het met de huisvesting van de stichting? Zijn er nog wensen?

Wij zitten in principe goed en iedereen wil graag zo min mogelijk vaste lasten hebben.  Daarom hebben we de Sjnuffelmerten en verkopen we spullen die door onze klanten niet worden meegenomen en wordt de overgebleven kleding ook verkocht zodat we daar onze vaste lasten van kunnen voldoen. Alleen dit jaar is er natuurlijk door het vreselijke virus een kink in de kabel gekomen, maar doordat wij heel zuinig zijn en niets uitgeven wat niet echt noodzakelijk is, komen we door deze grote crisis heen.

Is er een vraag die niet gesteld is, maar die jullie graag hadden willen beantwoorden (dan is nu jullie kans)?

Niet echt een vraag, we willen onze dank uiten naar iedereen om ons heen die ons in de afgelopen 7 jaren geholpen heeft. Alle vrijwilligers, alle bedrijven, alle particulieren die ons blijven steunen. Dankzij al deze mensen kunnen we iedere week zoveel mensen helpen en voor zoveel mensen het verschil maken. En dat al die tijd zonder subsidies of andere hulp van gemeente, provincie of regering. Daar zijn we trots op en dankbaar voor.

Tekst Bert Wassenberg

Monique en de rest van het team. Foto Eigenarchief De Éngele van Zitterd-Gelaen