Het zit er weer aan te komen; de gemeenteraadsverkiezingen. Aan de rondrennende jasjes, de flyers en wisselende posters op de zuilen kunt u bijna niet meer ontkomen. We hebben nog een week en dat zult u weten ook lijkt het credo van de deelnemende partijen.

De hamvraag voor velen is echter wat op 16 maart te gaan kiezen. Welke partij of persoon is nu een verstandige keuze om voor 4 jaar uw steun aan te verbinden? 

Vroeger was er veel minder keuzestress. Sterker nog; in het sterk verzuilde Limburg van de jaren ‘50 bijvoorbeeld stond je keuze al vast. Het was bijna al in cement gegoten welk hokje je moest inkleuren wanneer je de gang naar het stemhokje ging maken. Een rebelse keuze werd je niet in dank afgenomen en dus deed je dat niet. Of je zweeg er over. Zo simpel was het.

Anno 2022 ligt dat heel anders. Kies ik voor een grote landelijke partij of ga ik juist voor een lokale versie? Kies ik voor een partij die hoort bij de gevestigde orde of stem ik eens voor iets nieuws? Maar liefst 4 nieuwe keuzes zijn erbij gekomen in Sittard-Geleen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over of we kiezen voor een kandidaat of partij. Een hokje rood inkleuren is nog nooit zo ingewikkeld geweest, lijkt het. 

Maar is dat zo? Zijn nieuwe partijen eigenlijk wel een verzwaring in het keuzeproces van de burgers? De zittende partijen willen u namelijk graag laten  geloven van wel.

De eerste vraag die men zich moet stellen is; waarom richt een groep mensen een nieuwe partij op? Het is immers een ingewikkeld en uitgebreid proces zoals het schrijven van een partijprogramma. Dit alles zonder enige zekerheid te hebben dat de gemeenteraad daadwerkelijk wordt gehaald.  

De tweede vraag behelst natuurlijk wat de gedachte achter de partij is. Waar staat ze voor en eventueel; waar zit de vernieuwing? Zit die in de ideologie of, toch ook niet onbelangrijk, bij de (nieuwe) mensen op de lijst. En hoe kijken we aan tegen een zogenaamde “partijhopper?” Aan de ene kant heb je iemand erbij die ervaring en kennis heeft van de ideologie van de verlaten partij. Aan de andere kant is zo’n kandidaat “besmet” door  de huidige heersende bestuurscultuur. Een lastiger iets als de vernieuwing van de bestuurscultuur hoog op je lijstje staat, want het wordt immers een situatie van “de slager keurt zijn eigen vlees.” Wat weegt het zwaarst? De kiezer heeft het uiteindelijk voor het zeggen.

Conclusie?  Het hele proces rondom de verkiezingen is er in ieder geval niet gemakkelijker op geworden. De vele mogelijkheden geven niet alleen meer keuzes, maar ook meer stof tot nadenken.  Overweeg goed wat u stemt 16 maart; u zit er immers voor 4 jaar aan vast.

Maud Schenk-Hermans

Lijsttrekker PIT (Sittard-Geleen)