“Do you like good music, that sweet soul music. Just as long as it’s swingin’. Oh yeah, oh yeah. Out here on the floor now. We’re going a go go. Ah dancin’ to the music. Oh yeah, oh yeah.” Arthur Conley zong de soulkraker, die in 1967 werd uitgebracht en een stormachtige doorbraak in West-Europa betekende voor de sound van het platenlabel Atlantic Records. In korte tijd was de soulmuziek van de zangers Otis Redding, Sam and Dave, Wilson Pickett en vele anderen toonaangevend in het uitgaansleven van jongeren. Zonder de hitmachines van concurrent Tamla Motown met al die andere wereldsterren zoals Supremes, Four Tops en Stevie Wonder of het label King Records (James Brown) tekort te doen, kunnen we stellen dat de soul die Atlantic Records en Atco in hun gezamenlijke studio in Memphis produceerden het populairste geluid in de Limburgse danspaleizen voor jongeren was.

In de late jaren zestig begin zeventig draaide het uitgaan voor een belangrijk deel om popmuziek waaronder soul. De kroegen waar lekkere muziek op de draaitafel lag en de jongerencentra waar swingende muziek van livebands uit de boxen klonk hadden meer dan een streepje voor op de rest. Daar wilde je naartoe, daar moest je bij zijn. Soul was dé muziek voor de dansvloer. Vaak werd met dezelfde bewegingen in lange rijen gedanst.

Eric Khoe (63) uit Geleen weet er alles van. “Soulmuziek zit in mijn genen. Zonder soul slaagde het avondje stappen van mijn ouders, ooms en tantes niet. Country, Indo rock, R and B en soul zitten in het bloed van de Indische mensen. Als jonge jongen hoorde ik thuis de hele dag niks anders en danste zelf ook graag, in de jongerencentra IOH in het Hemelrijk en de Boerderij. Jaren later toen de grote soulrage over zijn hoogtepunt heen was, sprak uitbater Leon Vos van de Heremiet mij aan. ‘Jij hebt veel van die zwarte muziek, zullen we bij mij in het café een soulavondje organiseren?’ In het café?, vroeg ik. Dat ga jij in je eentje achter de bar niet redden. Zo druk wordt het dan. ‘Laat mij niet lachen’, zei Léon. Het plan voor de soulavond besprak ik met mijn vrienden Wil, Hetty, Marc en Linda die alle vier even enthousiast reageerden. Je moet weten dat ik nog nooit had gedraaid. Op dat soulavondje van Léon stroomde zijn café al na een paar minuten vol en moesten we uitwijken naar de grotere tussenzaal. Ook daar was er geen houden meer aan. Om acht uur stond buiten een massa mensen voor de deur van de Heremiet. Ik ga extra personeel bellen, de grote zaal open, bulderde de kastelein. Driehonderd, jawel driehonderd soulkikkers van alle leeftijden genoten en dansten even later op mijn eerste, totaal niet geplande grote soulparty. Zoals ik al zei, ik had nog nooit in het openbaar gedraaid.”

Gestoken in soulkleding met wijde broekspijpen en een glimmende, kleurrijke blouse of jack uit de jaren ’60 reist Eric met zijn Soul Show intussen stad en land af. Als Rick the Soulman reist Eric Khoe dwars door Limburg, op naar Brabant of zelfs een act in Zeeland. “Dat doe ik niet zomaar als deejay, maar als entertainer. Met eigen geluid en licht. Wat breng ik verder nog mee? Mijzelf. Ik zorg in mijn eentje voor de complete show, dans en zing. Heb niets meer nodig dan een bühne. Zo gauw als ik de eerste stap van mijn James Brown move dans en zing inclusief zijn beroemde funky chicken dan rent het publiek bewijze van spreken naar de dansvloer. Geef mij een bühne, waar dan ook en de soulparty barst los. Je ziet dan alle leeftijdsgroepen bewegen. Leeftijd speelt geen rol op de dansvloer. Luister naar Ray Charles. Met hem is het ooit begonnen. Baby what I say met het gospelkoor. Uit zijn rhythm and blues is soul ontstaan. Sam Cooke pakte de boodschap van Charles op en zette op zijn beurt de toon voor Otis Redding, Solomon Burke, Smokey Robinson, Percy Sledge en vele andere soulbrothers. Het gevoel voor heerlijke muziek, dat is waar het bij soul om draait. Als je dat gevoel hebt, ben je een gelukkig mens. Soulmuziek is zo breed. De producten van Atlantic-Atco en Tamla Motown verschillen onderling gigantisch, samen zijn ze wel de bekendste en grootste. Neemt niet weg dat de Phily-Sound van Barry White uit Philadelphia waar later disco en funk uit is voortgekomen ook geliefd was en is gebleven.”

Zolang als soul populair is zullen de aanvragen voor ‘groove nights’ bij de entertainer blijven binnenstromen. “Mensen kunnen niet meer wachten. Ze hebben lang niks leuks mogen doen, een gezellig avondje stappen was er niet bij. Dat verandert nu. Deze zaterdag (16 oktober, red.) draai ik bij café De Pesch in Oud-Geleen. Verder mik ik op regelmatig terugkerende groove nights in Wijnbar Vicini. Dat plan is vanwege corona uitgesteld en wordt binnenkort uitgewerkt”, besluit the one and only Rick the Soulman.

Tekst Koos Snijders

Rick The Soulman hoopt dat het uitgaansleven in hartje Geleen spoedig opkrabbelt.  Foto Double Eye | Ivo Goessens