Op het viaduct over de A2 in Born staat een man. Ik zie hem als ik langs hem loop. Met een lichte glimlach rond zijn mond kijkt hij naar het verkeer dat onder hem langs schiet. Soms heft hij zijn hand op, zwaait naar een vrachtwagenchauffeur. De man staat iets voorover gebogen, met zijn beide handen omklemt hij de reling. Hij doet niets, hij staat alleen. En kijkt. Het liefst zou ik naast hem gaan staan, samen zwijgend verdwijnen in het nu, maar dat gaat niet.
Ik moet dóór, ik heb een afspraak. En daarna nog een.
Een mens moet de hele dag zoveel, zingen Acda en De Munnik, in wat tegen wil en dank mijn lijflied is. En het wordt alleen maar meer. Mijn leven komt er nauwelijks tussendoor.
Het is waar: ik moet zóveel. Dit en dat, en ook dat nog even. Daarna: zus en zo. En als ik dan toch bezig ben dan kan enzovoorts en enzovoorts er ook nog wel even bij. Het is om gek van te worden. Vorige week downloadde ik een meditatie-app en deed drie keer héél erg mijn best om tot rust te komen. Maar mijn gedachten sprongen van de afvalkalender in de keuken naar een mail die om beantwoording schreeuwde. Niet goed, want volgens de meneer in mijn telefoon moest ik terug naar mijn ademhaling. ‘In en uit, in en uit,’ zei hij. ‘Concentreer je op de cadans van het leven. Als je wordt afgeleid, breng dan je aandacht vriendelijk maar beslist weer terug naar je ademhaling.’
Leuk en aardig allemaal, die ademhaling. Maar waar het om draait is dit: moet ik nu straks het restafval of het oud papier aan de straat zetten?
Acda en De Munnik vervolgen: Als ik nog één vraag stellen mag: hoe krijg ik één week in één dag? Kom, sneller antwoorden, ‘k heb hier de tijd niet voor. Een nogal relevante vraag, vind ik. Maar ik geloof dat de man op het viaduct in Born daar anders over denkt. Ik ben hem inmiddels ver voorbij gesnelwandeld, maar als ik me omdraai zie ik dat hij nog altijd in dezelfde positie staat. Kijk, daar gaat zijn hand alweer omhoog. Beneden hem een lange, lage claxon. Daarna de hand weer omlaag, om de reling.
Wachten op de volgende, alsof de tijd niet bestaat.
Meer lezen? www.toonroumen.nl
