Mijn naam is Remco Scheenen, ik ben 30 jaar en sinds 1,5 jaar (waarnemend) voorzitter van de Koninklijk Erkende Fanfare St. Caecilia Wijnandsrade 

Door Bert Wassenberg

Hoe ben je bij deze vereniging betrokken geraakt?

Als kleine jongen ben ik al betrokken geraakt bij de fanfare via mijn ouders, Jos en Nicole Scheenen. Samen met mijn zus Valeria en broer Davy hebben wij de muziek en het fanfareleven van kinds af aan meegemaakt. Hoewel mijn broer inmiddels helaas is gestopt, is onze familie nog steeds zeer actief binnen de fanfare. Dit maakt elke vrijdag een speciaal moment om elkaar weer te zien en bij te praten over alles wat er speelt.

Ben je zelf ook een actief beoefenaar van muziek? 

Jazeker! Ik speel zelf euphonium in de fanfare en ook in de kapel: de Rötsjer Jonge. Dat doe ik al jaren met veel plezier en passie. 

Waarom vind je het belangrijk dat een rijk verenigingsleven in stand wordt gehouden?

Een rijk verenigingsleven is belangrijk voor de gemeenschap en het dorp. Het zorgt voor extra leefbaarheid, bevordert verbinding tussen mensen en draagt bij aan het behoud van een belangrijk stukje cultuur. Zonder verenigingen zouden niet alleen tradities verdwijnen, maar ook ontmoetingsplekken waar mensen elkaar écht leren kennen. Voor de fanfare als vereniging biedt het voor de leden een mooie uitlaatklep, waardoor je even kunt afschakelen door samen muziek te maken. Het besef dat een dergelijke plek er niet zou zijn is voor mij onvoorstelbaar. Daarom koester ik de fanfare en het verenigingsleven in zijn algemeen ook in ons dorp zo, omdat het iedere week een plek biedt waar gepassioneerde mensen samenkomen en lief en leed met elkaar delen. De fanfare voelt dan ook soms wel als een tweede familie. Dat wil je koste wat koste ook zo behouden. 

Wat zijn de ‘specials’ van jouw vereniging?

Onze fanfare kenmerkt zich vooral door de sterke saamhorigheid en eensgezindheid. Het is een hechte club waarin nieuwe leden zich vanaf dag één welkom voelen. Dat is iets waar ik persoonlijk erg trots op ben. Iedereen is welkom, en dat voel je ook daadwerkelijk zodra je binnenstapt. Er is niets mooiers voor een vereniging dan zo’n sterk gevoel van verbondenheid.  Daarnaast beschikt onze vereniging over een grote groep zeer betrokken en gepassioneerde mensen die zich dagelijks, vaak vele uren per week, inzetten voor de fanfare. Die inzet, vaak achter de schermen, is onmisbaar en maakt onze fanfare tot wat zij is. Ook dat vervult mij met trots.

Wat zou je in de toekomst graag anders zien binnen je vereniging?

Het verenigingsleven staat momenteel onder druk. Dat merk ik niet alleen bij de huidige muzikanten en vrijwilligers, maar vooral ook bij het aantrekken en behouden van jeugdleden. De jeugd heeft de toekomst, en het is een pijnlijke constatering dat de instroom op dit moment te beperkt is. De wereld is in de afgelopen decennia sterk veranderd. Technologie, mobiliteit en een drukker leven hebben ervoor gezorgd dat het traditionele verenigingsleven als vaste ontmoetingsplek langzaam naar de achtergrond verschuift. Het wekelijks deelnemen aan repetities en activiteiten past voor veel mensen niet meer vanzelfsprekend in hun agenda. Toch hoop ik dat mensen zich juist in deze tijd weer bewust worden van de kracht van een vereniging. Niet alleen voor hun muzikale of persoonlijke ontwikkeling, maar ook voor het gevoel van verbondenheid en de rijke cultuur die je als muzikant binnen een fanfare ervaart. Voor de toekomst zie ik het als een belangrijke uitdaging om als vereniging mee te bewegen met de tijd, zonder onze tradities en identiteit te verliezen. Als die balans lukt, heeft de fanfare absoluut bestaansrecht in de wereld van nu én morgen.

Kijk eens in de ‘glazen bol’ en vertel waar jouw organisatie over vijf jaar staat?

Over vijf jaar zie ik een bloeiende en levendige vereniging voor me, waarin plezier, muzikaliteit en saamhorigheid centraal staan. Een vereniging die niet alleen goede muziek maakt, maar ook een verbindende rol speelt binnen het dorp. Ik hoop dat we dan jong en oud weten te blijven inspireren en samen te brengen, zodat de fanfare ook in de toekomst een onmisbaar onderdeel blijft van het mooie Wijnandsrade.

In de groepsfoto hieronder sta ik op de laatste rij, tweede van rechts.