‘Niets is zo burgerlijk als de angst om burgerlijk te zijn,’ zei Herman Brood ooit en niet veel later gooide hij zichzelf van het dak van het Hilton Hotel in Amsterdam. ‘Ik ga nu bungy zonder elastiek,’ zou er op het afscheidsbriefje voor zijn vrouw en kinderen gestaan hebben dat hij in zijn binnenzak droeg.
Hoewel ik op een leeftijd ben waarop een dergelijke actie wilde gevoelens in me los zou kunnen maken, leef ik een volstrekt tegengesteld leven. Ik word enthousiast van een uitverkoop bij de Xenos en zet mijn vuilnis als eerste van de straat buiten. Ik verdiep me in de wereld van de kruimeldieven en zoek vervolgens een nieuwe uit alsof het een auto betreft. ‘Een productieve dag’, dat is dag waarop ik de vriezer heb ontdooid en de plinten stofvrij heb gemaakt. Het ergst van alles: soms wou ik dat het anders was, dat ik roekelozer in elkaar stak, grootser en meeslepender was in de gretigheid naar de randjes van het bestaan – en voldoe daarmee aan het summum van burgerlijkheid, volgens Brood.
Maar deze zomer wordt anders. Oké, die brengen ik en mijn vrouw Lisa en ik weliswaar niet zuipend en snuivend door op een onspelbaar Grieks partyeiland, en wel in een hutje op de Veluwse hei, maar toch. He-le-maal los, gaan we daar. Die vaat, die blijft rustig een uurtje op het aanrecht staan. Handdoeken opvouwen na gebruik, het bed meteen opmaken bij het opstaan: natuurlijk niet! Misschien drink ik wel een glaasje na achten, wie weet twee. Wij gaan fietsen huren – elektrische welteverstaan. Ik zocht het op: als je flink mee trapt, kan zo’n ding wel dertig kilometer per uur halen. Dertig! Als ik dan voor een kort moment óók nog mijn handen van het stuur haal, is dat toch behoorlijk bungy zonder elastiek.
Beste lezer, ik wens u buitengewoon aangename maanden toe. Een periode waarin u misschien iets doet wat u normaal niet zou doen. Spring eens lekker uit de band, maar maak het niet té wild. Geen hele gekke dingen doen dus – in ieder geval niet iets wat ik ook niet zou doen. Fijne zomer!
Meer lezen? www.toonroumen.nl
