Op zijn dertiende begon hij als hulpje in een Geleense snackbar frieten te snijden en te bakken. Nu, 48 jaar verder is Roger Gielen directeur-manager van een eigen keten van zo’n 92 Snackpoint snackbars, verspreid over Nederland en België. In januari van dit jaar vierden hij en zijn vrouw Marlie samen met hun medewerkers het 30 jarig bestaan van hun Snackpoint-keten. ,,Mijn ambitie reikte altijd hoger dan een frituur, ergens in een klein dorpje.”
Een grote landkaart van Nederland en België vol blauwe, groene en blauwe pins is aan de muur van een kantoor bevestigd. De blauwe zijn ruim in de meerderheid. De meeste ervan, 53, in Limburg, waar ze dicht bij elkaar staan. ,,De blauwe zijn de snackbars en fritures die bij onze keten, Snackpoint zijn aangesloten”, legt de manager -directeur van de pins, Roger Gielen trots uit. De groene behoren tot de keten van Snacksons, de ‘broer’ van Snackpoint. ,,En de rode zijn potentiële klanten van ons”, legt de 61 jarige Gelener uit in zijn kantoor op bedrijventerrein Krawinkel. Prominent aanwezig in Gielens kantoor, dat tevens bedrijfsruimte en ontvangstzaal voor gasten en franchisenemers is, is de foto van Cas Spijkers, de in 2011 overleden ‘godfather’ van de Nederlandse gastronomie. ,,Cas heeft ons geholpen met het bereiden van onze aspergekroket. Wij waren 25 jaar geleden de eerste, die met een aspergekroket kwamen. Een mega succes was het, in 3 maanden verkochten we er 26.000”, zegt hij met een glimlach.
De robuuste Gielen oogt soms nurks en gekweld maar dat is geen karaktertrek maar komt door zijn intense gedrevenheid en ,,ik ben nu eenmaal een grote controlefreak, hoewel ik door de komst van kleinkinderen geleerd heb me meer te ontspannen.”
Brommertjes
Eigen baas zijn, dat wilde Roger Gielen al vroeg. Eigen baas van een eigen frituur. Op zijn dertiende stond hij al in een frituur in zijn geboorteplaats Geleen, frieten te snijden en te bakken. Hij leefde voor en van friet en lucht van gefrituurde snacks: Een virus, dat hem niet meer los zou laten, noemt hij het zelf. Soms rende hij van ene frituur naar de ander om daar uit te helpen, tot in de late uurtjes want na sluitingstijd van de cafés was de trek in verse friet en snacks bij velen onweerstaanbaar. ,,Vanaf mijn 17 de jaar had ik een eigen zaak.” Maar zijn ambitie reikte verder dan een knusse frituur ergens in een klein dorpje. Hij zag ook dat de éénpitters het steeds moeilijker zouden gaan krijgen omdat er steeds meer aanbieders van fastfood bijkwamen. Na de Vietnamese kraampjes met loempia’s in de jaren 1980, de kebab- en shoarma zaken en de pizzakoeriers daarna. En tegenwoordig de vele sushi-bars, terwijl ook supermarkten met diepvries bitterballen, kroketten en andere snacks, die je thuis snel kan frituren of airfryen. ,,Na 2010 raasden er ineens allerlei brommertjes door de straten om aan huis te bezorgen alles, wat je maar wenst.”
Mora
In zijn ambitie om te groeien kreeg hij rond 1994/5 steun van Marcel Mourmans, de succesvolle stichter van Mora uit Maastricht. ,,We wilden een tegenwicht bieden aan de grote fastfoodketens zoals McDonalds, KFC en, Burger King.” Want door de komst van deze grote ketens moest de traditionele frituur, volgens het duo Gielen-Mourmans, steeds beter zijn best doen om zich te onderscheiden. ,,Samen met Marcel Moermans wilde ik een soort formule vormen. Dit wil zeggen het opstellen van voorwaarden en randvoorwaardes die voor elke vestiging hetzelfde zijn, zoals de uitstraling, het logo en de bijpassende kleding. Mede door het collectief van de formuleketen is de kwaliteit en het aanbod overal vergelijkbaar. Later is dit verder uitgebreid door bijvoorbeeld het collectief inkopen van energie en snacks. Hierdoor kan de ondernemer bezig zijn met ondernemen terwijl de randzaken voor hem worden geregeld. Hij betaalt daarvoor maandelijks een bedrag, maar is daardoor ook nagenoeg volledig ontzorgd.”
Het project van de partners in snacks slaat goed aan. De met blauwe pins bezaaide landkaart is er het bewijs van. In 2021 komt er een nieuw concept bij als Gielen begint met het aanbieden van ijs in Icepoint Susteren.
Een goed gemanagede keten van Snackpoints, en een nieuw ijsconcept met toekomstperspectief, dat is niet gek voor een man, die op zijn 13 de droomde van een eigen frituur. Hoewel hij trots is op wat hij samen met zijn vrouw Marlie heeft bereikt in de 30 jaar, dat ze hard gewerkt hebben aan hun Snackpoint keten, toch is Roger niet zonder zorgen.
Vetklep
Nog altijd moet hij knokken tegen het vetklep-imago, dat aan de snackbar en frituur kleeft als kauwgom aan een schoonzool. ,,Al jaren strijd ik tegen dat imago en tegen die verhalen over frikandellen, waarin koeienuiers zouden zitten. Pure nonsens allemaal, ik word er hondsmoe van, we bakken al jaren met gezonde en milieuvriendelijke vetten. In 2017 kregen we van de Vakvereniging ProFri en het Nederlands Frituurcentrum drie gouden medailles voor onze Duitse gehaktbal, half haantje en huisgemaakte sjaslik. Die medailles krijg je niet met snacks, die druipen van ongezonde vetten en vol afvalgrondstoffen zitten.”
Wie goede snacks en een toenemend aantal afhaalmaaltijden wil blijven aanbieden, moet over veel helpende handjes beschikken. En daar heeft de gedreven snackreus veel zorgen over. ,,Het is erg lastig om aan personeel te komen, dat niet na een paar weken ermee ophoudt omdat het geld voor een popconcert binnen is. Men wil snel veel geld verdienen en enkel werken wanneer het uitkomt. Niet makkelijk om daar mee om te gaan.” Vooral voor de éénpitters- de mensen met één frituur- wordt het erg moeilijk om dit vol te houden. Want niet alleen met grillig personeel hebben zij te kampen, maar ook met de steeds stijgende energielasten en de wensen van het publiek, dat verrast wil worden met nieuwe snacks en aanbiedingen. ,,Vaak zijn de eenpitters snackbarhouders of frituristen van middelbare leeftijd. Zij kunnen deze race moeilijk volhouden. Hun zaak is vaak hun pensioen, en een opvolger-koper vinden is niet eenvoudig. Triest want een frituur is van groot belang voor een dorp of wijk, mensen ontmoeten elkaar, fritures steunen vaak het verenigingsleven.” Veel snackbars en fritures in de westelijke mijnstreek zijn helaas al verdwenen, geeft hij aan. ,,Rond 1990 telde bijvoorbeeld Geleen nog 35 fritures. Daar is weinig meer van over.”
De redding is volgens Roger Gielen helder. ,,Sluit je aan bij een keten. Dan sta je sterker en worden een boel, zeker ook financiële, zorgen van je afgenomen. Samen kunnen we dan de rijke snackbarcultuur van Limburg levendig houden.”
Door Ray Simoen
