Open Kerken Dag, niet bepaald iets wat onderstreept in mijn agenda stond. Maar terwijl ik op een verder verloren donderdag over een bomvolle Sittardse Markt sjokte, werd ik er door een oudere vrouw met een doorleefd, maar lief gezicht toch op geattendeerd. Of ik misschien een gratis kaarsje wilde aansteken in de Sint-Michielskerk?
‘In de wát?’ vroeg ik.
‘De kerk,’ zei ze zachtjes, ‘het is gratis.’ De vrouw wees over haar schouder en reikte me alvast een kaarsje aan. Daarna legde ze haar hand op mijn schouder, kneep haar ogen een ondeelbaar moment dicht en verdween naar de volgende.
Ik gaf me gewonnen en liep naar binnen.
De Sint-Michielskerk heeft een warm, ingetogen interieur. Het hoge gewelf verspreidt het licht aangenaam over de ruimte en zorgt dat je blik naar het altaar wordt getrokken. Een beetje aarzelend liep ik over het lange middenpad naar voren. Op de bankjes links en rechts van me zaten veel mensen, het was aardig druk, maar binnen de muren van de kerk heerste de rust. Een paar meter van het altaar, waar al talloze kaarsjes brandden, begon iemand ingetogen op een gitaar te spelen. Ik verstond hem niet, maar zijn stem galmde goddelijk door de ruimte. Verspreid door de kerk schreven mensen boodschappen op kaartjes, deden die vervolgens in afgesloten dozen. Sommigen zegen neer op knielbankjes, sloten hun ogen en verzonken in zichzelf. Anderen liepen wat door de ruimte, bekeken de beelden en de teksten aan de muur. Mij overviel een grote, geruststellende kalmte, waarvan ik tegelijkertijd zeker wist dat ik hem zou verliezen als ik de drukke donderdagmarkt weer op zou stappen. Er schoot me een tekst van een mooi Nederlandstalig liedje te binnen. Je kunt het niet vasthouden, het komt en gaat. Maar we kunnen onthouden wat het is, en dat het bestaat.
Een man in een wit gewaad kwam op me af.
‘Zal ik je zegenen?’ vroeg hij – een vraag die op elk ander moment in mijn leven volstrekt belachelijk zou zijn, ik wist niet eens wat dat inhield, maar die nu zó aansloot bij mijn gemoedstoestand dat ik over het antwoord geen moment hoefde na te denken.
‘Niets liever,’ zei ik.
Toon Roumen
Meer info? www.toonroumen.nl
